23/04/2026

Η κυβέρνηση προωθεί μια στοχευμένη, τριπλή παρέμβαση για τη διαχείριση των ιδιωτικών χρεών, με βασικό άξονα τη σημαντική διεύρυνση του εξωδικαστικού μηχανισμού. Στόχος είναι να δοθεί ουσιαστική διέξοδος σε περισσότερους οφειλέτες που βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο, χωρίς όμως να δημιουργηθεί η εντύπωση γενικευμένης «αμνηστίας» χρεών.

Κεντρικό εργαλείο της πολιτικής αυτής είναι ο εξωδικαστικός μηχανισμός, ο οποίος αναβαθμίζεται ώστε να προσφέρει πιο ευέλικτες και εξατομικευμένες ρυθμίσεις αποπληρωμής. Η σημαντικότερη αλλαγή αφορά τη διεύρυνση των κριτηρίων ένταξης: πλέον θα μπορούν να ενταχθούν και οφειλέτες με χρέη από 5.000 ευρώ και άνω, καταργώντας ουσιαστικά το προηγούμενο όριο που απέκλειε μικρότερες οφειλές. Μέσω του μηχανισμού αυτού, δίνεται η δυνατότητα για σταθερό επιτόκιο περίπου 3% για συγκεκριμένο διάστημα, ενώ υπό προϋποθέσεις προβλέπεται ακόμη και μερική διαγραφή χρεών, τόκων ή προσαυξήσεων. Έτσι, δεν προσφέρεται μόνο χρονική ανάσα, αλλά και βελτίωση των όρων αποπληρωμής για όσους αποδεδειγμένα αδυνατούν να ανταποκριθούν.

Δίπλα σε αυτή την κεντρική παρέμβαση, θεσπίζεται ένα αυστηρό πλαίσιο για την αποδέσμευση δεσμευμένων τραπεζικών λογαριασμών. Η δυνατότητα αυτή παρέχεται μόνο υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις: ο οφειλέτης οφείλει να καταβάλει άμεσα τουλάχιστον το 25% της βασικής οφειλής και να εντάξει το υπόλοιπο σε ρύθμιση. Η αποδέσμευση δίνεται μία φορά (άπαξ), λειτουργώντας ως κίνητρο συμμόρφωσης αλλά και ως φίλτρο για τον αποκλεισμό στρατηγικών κακοπληρωτών.

Η τρίτη παρέμβαση αφορά τα παλαιά, συσσωρευμένα χρέη που παραμένουν εκτός ενεργών ρυθμίσεων. Προβλέπεται ειδικό σχήμα αποπληρωμής έως 72 δόσεων για οφειλές που δημιουργήθηκαν μέχρι το τέλος του 2023. Σε αντίθεση με τον εξωδικαστικό μηχανισμό, εδώ δεν προβλέπεται διαγραφή της βασικής οφειλής, αλλά προσφέρεται επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής. Ωστόσο, τίθενται αυστηρές προϋποθέσεις: οι οφειλέτες θα πρέπει να έχουν τακτοποιήσει ή να ρυθμίσουν τυχόν νεότερα χρέη (από το 2024 και μετά) και να παραμένουν συνεπείς στις τρέχουσες υποχρεώσεις τους.

Συνολικά, η κυβερνητική στρατηγική επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην κοινωνική στήριξη και τη δημοσιονομική πειθαρχία. Οι παρεμβάσεις στοχεύουν κυρίως σε όσους αντιμετωπίζουν πραγματικές δυσκολίες, διατηρώντας παράλληλα την πίεση για συνέπεια στις τρέχουσες υποχρεώσεις και αποφεύγοντας οριζόντιες, γενναιόδωρες ρυθμίσεις που θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν τη μη πληρωμή.