17/06/2026

Παρά τις συνεχείς προσπάθειες ενίσχυσης των μηχανισμών ρύθμισης οφειλών, το ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά προβλήματα. Οι οφειλές προς τράπεζες, εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, Δημόσιο και ασφαλιστικά ταμεία παραμένουν σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, ενώ ένα μεγάλο μέρος αυτών βρίσκεται σε μακροχρόνια καθυστέρηση, γεγονός που καθιστά αδύνατη την αποπληρωμή τους μέσω συμβατικών ρυθμίσεων.

Για πολλούς οφειλέτες, ιδιαίτερα όσους αντιμετωπίζουν μόνιμη αδυναμία εξυπηρέτησης των υποχρεώσεών τους λόγω χαμηλού εισοδήματος ή υπερβολικού ύψους χρεών, η πτώχευση αποτελεί τη μοναδική ρεαλιστική λύση για την οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος. Το ισχύον θεσμικό πλαίσιο προβλέπει ότι ο καλόπιστος και συνεργάσιμος οφειλέτης μπορεί, μετά την ολοκλήρωση συγκεκριμένων διαδικασιών, να απαλλαγεί πλήρως από τα χρέη του και να αποκτήσει μια πραγματική δεύτερη ευκαιρία οικονομικής επανεκκίνησης.

Η πτωχευτική διαδικασία συνεπάγεται τη ρευστοποίηση της περιουσίας που διαθέτει ο οφειλέτης κατά τον χρόνο κήρυξης της πτώχευσης προς ικανοποίηση των πιστωτών του. Ωστόσο, μετά την απαλλαγή, ο οφειλέτης αποκτά το δικαίωμα να δραστηριοποιηθεί ξανά οικονομικά, να εργάζεται, να δημιουργεί νέο εισόδημα και να αποκτά νέα περιουσιακά στοιχεία χωρίς τα βάρη των παλαιών οφειλών. Η απαλλαγή από τα χρέη επέρχεται αυτοδίκαια εφόσον δεν υπάρξει επιτυχής αμφισβήτησή της από τους πιστωτές για λόγους δόλου ή σοβαρών οικονομικών αδικημάτων.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η πρόβλεψη για την αναστολή των ποινικών διώξεων που σχετίζονται με χρέη προς το Δημόσιο και τον ΕΦΚΑ κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί έως την απαλλαγή του οφειλέτη. Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας αίρεται το αξιόποινο των σχετικών αδικημάτων, διευκολύνοντας ουσιαστικά την οικονομική επανένταξη των πολιτών που οδηγούνται σε πτώχευση.

Η αυξανόμενη χρήση του θεσμού αποτυπώνει την ανάγκη που υπάρχει στην κοινωνία για ουσιαστικές λύσεις αντιμετώπισης της υπερχρέωσης. Χιλιάδες φυσικά πρόσωπα, ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματίες έχουν ήδη προσφύγει στη διαδικασία, αναζητώντας την οριστική διευθέτηση των οικονομικών τους υποχρεώσεων και τη δυνατότητα μιας νέας αρχής.

Παράλληλα, ιδιαίτερη σημασία αποκτά η δημιουργία μηχανισμών προστασίας των ευάλωτων οφειλετών, ώστε να εξασφαλίζεται η κοινωνική συνοχή και να παρέχεται, υπό προϋποθέσεις, η δυνατότητα διατήρησης της κύριας κατοικίας μέσω ειδικών σχημάτων επαναμίσθωσης και στήριξης. Η ενίσχυση τέτοιων θεσμών μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά προς την πτωχευτική διαδικασία, εξασφαλίζοντας ότι η δεύτερη ευκαιρία δεν θα αφορά μόνο την οικονομική, αλλά και την κοινωνική επανένταξη των πολιτών.

Η πτώχευση, επομένως, δεν αποτελεί πλέον μόνο μια διαδικασία εκκαθάρισης περιουσίας, αλλά ένα σύγχρονο εργαλείο αντιμετώπισης της υπερχρέωσης, το οποίο επιτρέπει σε φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις να απαλλαγούν από μη βιώσιμα χρέη και να επανεκκινήσουν την οικονομική τους δραστηριότητα σε νέες, υγιέστερες βάσεις.